Krzyżówki: Język polski
659 definicji w tej kategorii. Strona 1 z 7.
Najwięcej rozwiązań w tej kategorii
Definicje, do których pasuje kilka różnych haseł — tu najczęściej trzeba dobrać po liczbie kratek.
Wszystkie definicje, strona 1
- absurdalna sytuacja
- afiks występujący między dwoma wyrazami, międzyrostek
- afiks występujący przed rdzeniem, przedrostek
- afiks występujący za rdzeniem; przyrostek
- alfabet koreański
- alfabet sylabiczny
- alfabet używany do zapisu niektórych języków słowiańskich
- amerykański strukturalizm
- badanie, wyjaśnianie i komentowanie tekstów
- bałtyjski język używany przez Litwinów
- będący orzeczeniem lub pełniący funkcję orzeczenia
- bez określonego czasu
- bez tematu; nie mający rdzenia odmiany
- bezspójnikowe połączenie zdań lub części zdania
- bliskoznaczność wyrazów
- bożonarodzeniowa stajenka
- brak fleksji; cecha nieposiadania odmiany wyrazów
- brak, niedociągnięcie
- budowanie wyrażeń złożonych
- cecha artykulacji głosek wymawianych z drganiem więzadeł głosowych
- cecha czasownika określająca jego dokonanie lub niedokonanie
- cecha języka polegająca na istnieniu tylko dwóch przypadków
- cecha wyrazu oznaczająca, iż odnosi się on do jednej osoby lub jednej rzeczy
- cechujący się wymawianiem głoski
- chaos, nieład
- chińskie pismo ideograficzne, wywodzące się z czasów Dynastii Han
- czasownik oznaczający początek pewnego procesu lub czynności
- cząstka słowotwórcza występująca w rdzeniu, wrostek
- część mowy opisująca czynności lub stany
- część wyrazu pozostająca po odrzuceniu końcówki
- część zdania, będąca określeniem rzeczownika
- część zdania informująca o czynności lub stanie podmiotu
- część zdania określająca czasownik
- część zdania oznaczająca przedmiot wykonywanej czynności
- daktylologia
- deklinować
- dialekt języka baskijskiego używany w Bizkai
- dialekt języka baskijskiego używany w Soule
- dialekt języka oksytańskiego spotykany w okolicach Nicei
- dialekt o zasięgu środowiskowym
- dochodzić źródła danego wyrazu
- dodatek dla efektu
- dokonać procesu leksykalizacji na czymś
- dokonywanie odmiany przez przypadki i liczby
- dosłownie, według zasad przekładu filologicznego
- dosłowny, filologiczny przekład tekstu, jako podstawa przekładu artystycznego
- dostosowanie brzmienia głoski do brzmienia głosek ją otaczających
- dotyczący czasownika
- dotyczący czasu
- dotyczący części mowy odmieniającej się przez przypadki
- dotyczący dialektu jońskiego
- dotyczący głoski, związany z głoską
- dotyczący jednego z trzech głównych dialektów języka serbsko-chorwackiego
- dotyczący nazwy własnej, związany z nazwą własną
- dotyczący run, związany z runami
- dotyczący tego, co da się wyodrębnić jako jedna sztuka
- dowolne zaskakujące użycie środków językowych
- dowolny obiekt, do którego zastosowanie danej nazwy ma sens
- drobna pomyłka językowa
- dwudziesta czwarta litera alfabetu greckiego, ω
- dyscyplina zajmująca się normatywnością w języku
- dywiz, najkrótszy znak pisarski stosowany przy dzieleniu lub łączeniu wyrazów
- dział gramatyki dotyczący budowy wyrazów
- dział gramatyki zajmujący się opisem odmiany wyrazów
- dział językoznawstwa badający systemy znakowe
- dział językoznawstwa obejmujący morfologię i składnię
- dział językoznawstwa zajmujący się znaczeniem wyrażeń językowych
- dział lingwistyki badający reguły konstrukcji zdań
- dział onomastyki obejmujący badanie nazw gór
- dział onomastyki obejmujący badanie nazw obiektów wodnych
- dział onomastyki obejmujący badanie nazw osad
- dzierżawczy
- element słowotwórczy dodany do leksemu, np. morfem dodany do rdzenia
- element słowotwórczy formujący, kształtujący wyraz pochodny od podstawowego
- element słowotwórczy otaczający leksem, np. morfem otaczający rdzeń
- element słowotwórczy umieszczany po leksemie
- energia i zapał
- etnolekt (dialekt języka greckiego lub język) używany przez italogreków
- (etnolekt) kurmandżi
- etnolekt używany na Górnym Śląsku
- etymologia, pochodzenie wyrazów
- etymologia słowa
- figura retoryczna polegająca na łączeniu wyrazów bez spójnika
- formalne podporządkowanie się podrzędnika wymogom nadrzędnika
- formalne uregulowanie norm danego języka w wydawnictwach normatywnych
- formułujący zewnętrzne normy bądź zalecenia językowe
- funkcja wyrazu w zdaniu
- głoska mająca cechy samogłoski, lecz nie mająca zdolności sylabotwórczej
- głoska otwarta, której obecność konieczna jest do utworzenia sylaby
- głoska występująca w języku prasłowiańskim, oznaczana znakami ъ i ь
- główny dialekt języka tagalskiego
- główny język Holandii
- główny morfem wyrazu, który pozostaje po oddzieleniu od niego wszystkich afiksów
- greka oczyszczona, sztuczny język grecki stworzony na początku XIX w.
- grupa dialektów języków zachodniosłowiańskich
- grupa języków lub dialektów o wspólnym pochodzeniu i cechach
- grupa języków wywodzących się od wspólnego prajęzyka
- grupa wyrazów zawierających ten sam rdzeń
- gwara śląska
- historyczna forma języka polskiego używana między XVI a XVIII wiekiem